بنیانگذار اولین مدرسه پزشکی معاصر ایران: دکتر ژوزف پلامب کوچران
پدر او، «رورند ژوزف ج. کوچران» و مادرش، «دبورا
پلام» در سال1848 به عنوان دو
نفر از اولین مبلغین مذهبی دکتر ژوزف پلامب کوچران در14 ژانویه سال 1855 به دنیا آمد و در 18 آگوست 1905 در ارومیه درگذشت. آمریکایی
به ایران سفر کردند. آنها در بخشی
از ایران به نام «اورارتو» که خاستگاه یکی از قدیمیترین
فرهنگها و نیز
اقامتگاه یکی از فرقه های مسیحی به نام »آشوریان» است ساکن شدند. ژوزف
جوان، که یکی از 8 فرزند
خانواده بود، دوران کودکی پر از شور و نشاطی را در بین دوستان خود سپری میکرد و به تدریج به آموختن زبانهای آشوری، ترکی، کردی، انگلیسی و فارسی میپرداخت. او در سال
1868 ، هنگامی که یک
نوجوان بود، به آمریکا رفت و پس از ملاقات با اقوام آمریکایی خود وارد دانشگاه
پزشکی نیویورک شد. ژوزف در سال 1876 از آن دانشگاه
فارغالتحصیل شد. پس از فارغالتحصیلی،
او 2 سال را نیز صرف
دورههای عملی کار
در بیمارستان در رشتههای جراحی،
بیماریهای عفونی و بیماریهای زنان کرد. در جریان سفری به ایالت مینهسوتا، او با همسر آیندهاش «کاترین هیل» آشنا شد. این دو زوج جوان در سال 1878 به ارومیه بازگشتند تا زندگی حرفهای خود را به عنوان یک پزشک مبلغ مذهبی و همسرش آغاز کنند. دیری
نپایید که دکتر کوچران و همسرش نگرشی از وضعیت بهداشتی جامعه محلی خود و نیازهای
بهداشتی آنان پیدا کردند. یک
کلینیک کوچک پزشکی که بخشی از جمعیت شیر و خورشید ایران بود در آن موقع در ارومیه
فعال بود، اما این کلینیک جوابگوی نیازهای شهر ارومیه نبود. با تلاشهای
دکتر کوچران، هیأت رییسه مبلغان مذهبی آشوری هزینه لازم را برای خرید یک زمین 15 هکتاری در اطراف ارومیه معروف به صاحبلر قلعه سی – محل
فعلی دانشگاه ارومیه جهت ساخت یک بیمارستان 100 تختخوابی به نام «وستمینستر» فراهم کرد. این
بیمارستان در مدت زمان 1 سال
به بهرهبرداری رسید
و در سال 1879 افتتاح شد. زیرزمین ساختمان دارای
یک سردخانه نگه داری اجساد و اتاق کالبدشکافی بود.در طبقه بالا اطاق عمومی بیماران
بستری، دو اتاق عمل، یک داروخانه و 10
اتاق ایزوله وجود داشت. نیاز اصلی در این بین افزایش تعداد پزشکان بود. این مشکل با تأسیس مدرسهای که میتوان آن را «اولین مدرسه پزشکی مدرن ایران» نامید حل شد. یک ساختمان چوبی نیز که شامل یک آزمایشگاه بود برای
آموزش پرسنل پزشکی در کنار بیمارستان برپا شد. جالب توجه اینکه، ساختمان اصلی چوبی هنوزپا برجا می باشد. یک زایشگاه نیز در کنار بیمارستان ساخته شده و با رسیدن
تجهیزات موردنیاز از آمریکا تکمیل شد. ریاست کل بیمارستان و مرکز آموزشی با خود دکتر
کوچران بود. اما به زودی چهار نفر پزشک دیگر به نامهای دکتر «رایت»، دکتر «هلمز»، دکتر «نوردون» و دکتر«میلر» نیز به او ملحق شدند. در این مدرسه ، دروس عمومی شامل زبانهای انگلیسی
و فارسی، قوانین پزشکی و اخلاق میشد. دروس پزشکی پایه شامل فیزیولوژی، آناتومی، بیوشیمی و فیزیک، و دروس بالینی نیز
شامل آسیبشناسی، بیماریهای واگیردار و بیماریهای زنان میشد. دانشجویان میبایست 9 الی 10
ماه از سال را در
دانشکده پزشکی سپری میکردند؛ اما بیمارستان
در تمامی زمانها برای ارایه خدمات دایر
بود. دانشجویان ابتدا به مطالعه نظری دروس میپرداختند، سپس بقیه دروس را به طور عملی در بیمارستان
سپری میکردند. در آن زمان، روشهای استاندارد دارویی تدوین نشده بود و تنها داروهای
مورداستفاده، گیاهان دارویی سنتی بودند. خوشبختانه، چون دکتر کوچران به زبانهای آذری، کردی و
آشوری مسلط بود توانست ترکیبی از روشهای دارویی سنتی با استفاده از گیاهان محلی و
متد جدید داروسازی مدرن را فراهم آورد. دانشجویان در کنار یادگیری علوم پزشکی ملزم به یادگیری
این روش داروسازی و داروشناسی نیز بودند. در نتیجه تلاشهای دکتر کوچران، اولین دانشکده علوم
دارویی نیز در ارومیه ساخته شد.
دانشکده پزشکی ارومیه تا زمان مرگ دکتر کوچران یعنی سال 1905فعال بود. در مدت زمان 27 ساله خدمت آکادمیک و آموزشی وی، 5 گروه پزشک از مدرسه او فارغالتحصیل شدند. او حیات کوتاه ولی بسیار مفیدی داشت و در سن 50 سالگی در روز 18 آگوست سال 1905 بر اثر ابتلا به تیفوس در طبقه دوم خانه چوبیاش در مدرسه پزشکی دار فانی را وداع گفت. مرگ او بسیاری از مردم ارومیه را عزادار کرد و بیش از 10000 نفر در مراسم تدفین او حضور داشتند. او در طرف دیگر کوه «سیر» مشرف به خانه چوبیاش و روبروی مدرسه شبانهروزی دهکده«سیر» در جوار مقبره همسر و والدینش دفن نمودند.
با تشکر فراوان از مهندس سمیر کاظمی که در ترجمه این مطلب یاری ام نمودند